1) و آدمی تا بوده ، شتابزده بوده است.

( سوره اسرا / آیه 11)

 2) به دنیا که آمدم همه خوشحال بودند، بهتر بگویم کسی از تولد ِمن ناراحت نبود! "من" در این واقعه ی دلپذیر نقش چندانی نداشت، این نفس ِ"تولد" بود که شادی می آفرید. تولد همان آغاز مهیج ، همان شروع شیرینی است که تلخی هیچ سرانجامی نمی تواند نقش زیبایش را از یادها محو کند.

 وقتی زنده بودم فکر میکردم تولد یک دَم است و اندکی بعد به خاطره ای بدل می شود، آن هم در ذهن دیگران! اما واقعیت چیز دیگریست: تولد لحظه ایست که به اندازه ی تمام عمر، کِش می آید ، آنهم به دست تو! تویی که می توانی هر لحظه متولد شوی و می شوی ، بی آن که بدانی! هر روز که از خواب بر می خیزی  کسی شده ای که دیروز  نبودی! تویی دیگر، از تو متولد شده است! هر روز بهتر و دوست داشتنی تر میشوی یا بدتر و نفرت انگیزتر! مقصدی که خودت انتخاب میکنی. اما این تغییر چنان ماهرانه و به آرامی صورت میگیرد که تو هیچگاه نمی فهمی. حتی گاهی از شنیدن ِ " چقدر عوض شده ای!" تعجب میکنی. این زمان است که معجزه ی تولد را هر روز به تو هدیه می کند و تو اغلب نادیده اش میگیری...

خنده دار بود که اینها را بعد از مردنم درک کردم ، یعنی دقیقا وقتی که دیگر به هیچ کارم نمی آمد! از لحظه به دنیا آمدن ثروتی عظیم در دستانم بود : آینده ای دست نخورده که میتوانستم با آن به هرچه می خواهم برسم! اما اکنون برای من ِمُرده ، زمان دیگر معنا نداشت تا تغییر کنم. ولی اعتراف میکنم که لحظات زیادی  بعد از مرگ ، عمیقا آرزو کردم ، خودم که هیچ ،  کاش حداقل می توانستم چیزی را عوض کنم. مثلا همان وقتی که دیدم همه از به دنیا آمدم خوشحالند به این فکر میکردم که چرا همه از مردنم غمگین نشدند؟؟ و البته  جواب این چرا ، نیاز به تفکر زیادی هم نداشت ولی در هر حال ،  من دیگر قادر نبودم چیزی را تغییر دهم! درست مثل یک تماشاچی ناظر صحنه های تاتر زندگی خودم بودم که با دور تند از برابر دیدگانم می گذشت! فقط می دیدم و انگار اولین بار بود ...

 درست مثل این که بخواهی با قلمی به بزرگی خودت ، خطی راست روی زمین بکشی! اگر زاویه دیدت ناگهان باز شود یا از جایی که هستی فاصله بگیری و بالا بروی ؛ فقط آن موقع است که لغزش هایت به خوبی مشخص می شود. تازه می فهمی راهی که رفته ای چقدر بیراه بوده است! یادم هست در مدرسه ، جملاتی که روی تخته سیاه می نوشتیم همیشه از یک سوی تخته آغاز می شد و در سوی دیگر فرودی ناشیانه داشت!  چون هیچگاه به مقصد فکر نمی کردیم. همیشه نگران زیبایی تک تک کلمات بودیم. فقط وقتی می فهمیدیم خطوطمان سیر نزولی دارد که روی نیمکت می نشستیم و با فاصله ، نگاهشان می کردیم!

 حالا من از خودم فاصله گرفته بودم و از زاویه ای جدید خودم را می دیدم و از این همه راه که با اطمینان ، به نیت کعبه و به مقصد ترکستان رفته بودم حسی عجیب داشتم! صحنه هایی که از زندگی ام می دیدم با آنچه در زندگی تجربه کرده بودم تفاوتی فاحش داشت!

تنها یک لحظه نگاهی گرم و دلنشین از چشمانی مهربان و دوست داشتنی، لذتی وصف ناپذیر را در من جاری کرد! حسی که مثل یک شعله در وجودم زبانه کشید! حس دیدن آشنایی که زندگی ام بی او کابوسی از مرگ می شد و من باز مثل روز اول با دیدنش درست مثل یک عاشق تازه کار دست و پایم را گم کرده بودم!

 ..... (ادامه دارد)......